ΚΙΓΚ

Κωνσταντίνος-Ιωάννης Γ. Καλλέργης

ΠΟΙΗΣΗ Καλλέργης

ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος
κι έρχεται εις τη φύση,
παίρνει πνοή, ίδια πνοή,
στο τέλος που θ’ αφήσει!
Σαν έρθει η «μαύρη» η στιγμή,
που η πνοή του φεύγει,
π’ αιώνες κι αν το προσπαθεί,
άνθρωπος δεν ξεφεύγει,
άραγε πια τι γίνεται;
Άραγε τι συμβαίνει;
Όταν το σώμα άψυχο,
δίχως ανάσα μένει;
Σαν τι να γίνετ’ η ψυχή
κι οι αρετές τ’ ανθρώπου;
Εκείνες δεν ακολουθούν,
το σώμα όπου κι όπου…
Γιατί η ψυχή ‘ναι ανώτερη
και δεν πεθαίνει εκείνη,
στου κόσμου τον ορίζοντα,
για πάντα θ’ απομείνει.
Μέρος του κόσμου η ψυχή,
απ’ τ’ άφθαρτά του μέρη,
ως είν’ ο Ήλιος, η Βροχή
και το γλυκό τ’ Αγέρι…
Μένει η ψυχή του καθενός,
«γυμνή» μέσα στην πλάση!
Πνοή σαν παίρνει, «ντύνεται»,
νέα ζωή, να πλάσει…

Κωστής Ι.Γ. Καλλέργης (Κ.Ι.Γ.Κ.)

Advertisements

Πληροφορίες

This entry was posted on 3 Σεπτεμβρίου 2017 by .

Πλοήγηση

Εισάγετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες αναρτήσεις στο παρόν ιστολόγιο.

Πνευματικά δικαιώματα

Άδεια Creative Commons
Το περιεχόμενο του παρόντος ιστολογίου διατίθεται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .