ΚΙΓΚ

Κωνσταντίνος-Ιωάννης Γ. Καλλέργης

ΑΝΤΙΟ

Αντίο

Αντίο πρέπει να σου πω, η λογική προστάζει,

μα η καρδιά δεν το βαστά και βαριαναστενάζει.

Πώς το στερνό αντίο μας, τα χείλη θα ψελλίσουν;

τα μάτια πώς ν’ αντέξουνε, φως μου, να μη δακρύσουν;

Πώς να μπορέσω να σου πω το τελευταίο γειά σου,

και να ξεγράψω απ’ το μυαλό την τόση ομορφιά σου;

Πώς να μερώσω την καρδιά, που μέρα νύκτα κλαίει

και με φτωχό παράπονο, πώς σ’ αγαπά μου λέει;

Πώς να την κάνω την καρδιά μικρή μου να σωπάσει;

και να της πω, πως τώρα πια για πάντα θα σε χάσει;

Πώς να ξεχάσω τις βραδιές, που σ’ είχα απέναντί μου,

ελπίδα τελευταία μου, μα και παντοτινή μου;

Πώς να το πω στα μάτια μου, για σε σαν με ρωτούνε,

εκείνη π’ αγαπήσανε, πως δεν θα ξαναδούνε;

Ανάσταση γινότανε σαν σ’ έβλεπα μπροστά μου,

μα τώρα τάφος θα γενεί για πάντα η καρδιά μου.

Κάθε ματιά σου μου ‘δινε και μια γλυκιά ελπίδα,

μα τώρα όλα σβήσανε κι έφτασε καταιγίδα.

Ξεψύχησε το όνειρο, έσβησε κι η χαρά μου,

στο πρώτο το φτερούγισμα, σπάσανε τα φτερά μου.

Έμεινε η πίκρα στην καρδιά, βουνό συννεφιασμένο,

χλωμό το φως του φεγγαριού και παραπονεμένο.

Μέσα στη νύχτα χάθηκες, γλυκιά μου αγαπημένη,

μα η φτωχή μου η καρδιά πάντα θα σε προσμένει.

Παρηγοριά μοναδική θα ‘χω τα όνειρά μου,

που να σε βλέπω θα μπορώ, κι ας είσαι μακριά μου.


Αθήνα ΙΟΥΛΙΟΣ 1974

Κιγκ

Advertisements

Information

This entry was posted on 26 Φεβρουαρίου 2015 by .

Πλοήγηση

Εισάγετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες αναρτήσεις στο παρόν ιστολόγιο.

Πνευματικά δικαιώματα

Άδεια Creative Commons
Το περιεχόμενο του παρόντος ιστολογίου διατίθεται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .